2 voorbeelden van vermeende stroperigheid binnen onze gemeente.

Op de hoek van Traaij en Binnenhof is na het vertrek van de Fortis Bank een pand vrijgekomen. Beneden komen drie winkels; de eerste etage is nog vrij. Een internationaal bedrijf dat "lichaamstraining gericht op vrouwen biedt" is geïnteresseerd in de eerste etage. Een lokale makelaar gaat op bezoek bij de gemeente. Hoewel het wel geen probleem zal zijn toch maar even checken. Op het gebouw zit de bestemming 'Dienstverlening'. De ambtenaar is heel klip en klaar: nee dit is niet toegestaan. En hij maakt ook duidelijk dat het geen zin heeft een vervolg afspraak te maken, want het mag niet. Punt. De makelaar kent iemand die vroeger in de raad van Driebergen zat. Die mailt op zijn / haar beurt met de zittende wethouder RO. De wethouder komt gelukkig in actie. Na inwinning van extra informatie komt er wel toestemming. Mooi.


In Rijsenburg staat een perceel bouwgrond al een paar jaar te koop. Het gaat over een onbebouwd perceel van 3500 m2. Volgens het bestemmingsplan uit 2008 mag het niet gesplitst worden. De verkopende makelaar informeert bij een ambtenaar naar oplossingen maar krijgt 'nul op het rekest'. Dat is eigenlijk logisch want zo staat het in het vigerende bestemmingsplan. De verkoper probeert desondanks met een advocaat de gemeente in beweging te krijgen maar krijgt niets gedaan.

Wat leren we hier uit ?

• De ambtenaar kan in beide gevallen weinig meer dan nee zeggen.
• Als je de politiek erbij betrekt dan heb je kans dat het wel flexibel is. Heb je niet de goede politieke contacten dan kom je er niet.
• Geld besteden aan advocaten blijkt kan een verkeerde investering zijn.
• Met de juiste (politieke) contacten kom je misschien wel verder.

En zo ontstaat de stroperigheid die ondernemers ervaren in de dienstverlening van de Gemeente. En ook rechtsongelijkheid overigens. Advies: bouw voor de zekerheid aan een goed old-boys-netwerk.